Część 2, Rozdział VI

Perspektywa Claudie

Wstałam wcześnie rano. Przyznam, że w nocy nie mogłam zasnąć, wczorajszy dzień był dla mnie zbyt ciężki. Stefano chciał mnie zabić? To pytanie męczyło mnie bez przerwy. A jeżeli nie mnie, to kogo? Fakt, nie zachowywał się normalnie, ale to nie znaczyło od razu, że mógłby być mordercą. W końcu znałam go tyle lat, a jedyne co mógł zrobić drugiej osobie to wsadzić jej nóż w brzuch albo ewentualnie w serce, czasami też szarpał się z pedofilami, ale oprócz tego przecież wszystko było w porządku. Tak jak cały on i jego racjonalne podejście do życia i całego świata. Na śniadanie zrobiłam sobie zupkę chińską, ponieważ podstawą było dla mnie zdrowe odżywianie. Usiadłam na kanapie, włączyłam telewizor nie mogąc przegapić powtórki Warsaw Shore.

-Ach...Ten Trybson jest taki inteligentny...szkoda, że muszą już odchodzić z programu, jednak oczywiste jest to, że ważniejsza jest dla nich ich mała córeczka.-mruknęłam. -I ma taką mądrą żonę...sama chciałabym taka być.

Nie mogąc dłużej zachwycać się zwykłymi ludźmi, włączyłam TVN, gdzie akurat leciał Mam talent. W tej samej chwili do salonu weszła Dohota. Tak, mamy salon, w końcu dostajemy dofinansowanie od firmy "Pomóż biednym dzieciom w gimnazjum, które zachodzą w ciążę". Nie, żeby któraś z nas była w ciąży, po prostu lubimy dostawać pieniądze. 

-Co oglądasz?-zapytała siadając koło mnie.

-A nic szczególnego, po prostu wciąż nie mogę zapomnieć o tym co wczoraj odkryłyśmy.-odparłam ze smutkiem w głosie.

-Ej, patrz on wygląda jak Stefano!-pokazała swą syrą w stronę telewizora śmiejąc się w niebo głosy.

Jednak moją uwagę przykuł telewizor. Na początku myślałam, że się przewidziałam, ale z każdą dłuższą chwilą wiedziałam...

że to jest on.

Stefano poszedł do mam talent. 

Energicznie chwyciłam swą nieogoloną dłonią za pilot i wyłączyłam telewizor.

-Nie jestem w stanie oglądać tego, jak on robi z siebie pośmiewisko!-wykrzyczałam na cały dom.

-Dopiero teraz to zauważyłaś?-zapytała, a ja poczułam na swoim policzku uderzenie od spoconej syry mojej przyjaciółki.

-Uderzyłaś mnie ty kurwo!-warknęłam z poirytowaniem

-Nie uderzyłam cię!

I w tym momencie zadzwonił telefon. Spojrzałam na wyświetlacz komórki i nie myliłam się. Był to Cristiano. Bez wahania odebrałam, mówiąc swym pięknym głosem koczkodana:
-Halo?

-Czy to nasz Stefano w telewizji? Nie wierzę, że mu na to pozwoliłaś.-w tle usłyszałam plusk wody-Kurwa sorry...

-Zadzwoń do mnie jak przestaniesz mieć problemy ze sraniem, bo na razie to sam lepszy nie jesteś.-odparłam

-Jeszcze niedawno nakładałaś sobie moje gówno na skórę by polepszyć jej kondycję, więc nie pieprz teraz, że masz na moje kloce wyjebane

-Słuchaj, to było zanim, zacząłeś się zajmować nielegalną dostawą kloców i rozpocząłeś swój własny biznes, kończąc umowę ze mną.

-Będziesz mi to wypominać do końca życia, że wole seksowne foczki w skąpej bieliźnie?

-O ile się nie mylę, to jesteś kobietą, więc powinieneś zmienić swą orientację. Czego chcesz?-powiedziałam z nutką sarkazmu.

-Gdybyś dała mi powiedzieć, może byś się dowiedziała, że twój Stefano wylądował w szpitalu, ponieważ został pobity przez jakiegoś gangstera.

-Co?...

----------
Zaczyna się okres, w którym myślę więcej niż powinnam. Uczcie się pilnie. Pozdrawiam wszystkich moich kochanych pupciów. Najgorzej jest w nocy kiedy mój mózg tworzy jakieś dziwne historie.
Jutro do 17 także...czuję, że się starzeję.;)